Over Scheelzien.org

Wie ben ik?

Mijn naam is Michael (geboren op 17 december, 1989) en ik lijd aan strabisme sinds ongeveer mijn derde levensjaar. In mijn geval is het scheel zien het gevolg van een overcompensatie door verziendheid. Dit wil zeggen dat mijn ogen voor voorwerpen op korte afstand een buitengewone inspanning moeten leveren waardoor de coördinatie van de ogen de geest gaf. Het rechteroog werd dominant en ik zag permanent scheel.Omdat het zicht in elk oog afzonderlijk wel vrij goed was en ik tijdens de oogonderzoeken simpelweg een korte inspanning kon leveren om de gevraagde info te citeren, merkte men veel te laat dat ik een bril voor verzienden nodig had. Tegen de tijd dat dit besef er was leek de scheelheid zich al permanent genesteld te hebben. Afplakken als gangbare, maar onvolledige therapie kon niet meer baten. Over correctieve ingrepen werd niet gepiept.

Op mijn 15de ging ik op mijn jaarlijkse visite bij de oogarts. Het was een dokter van een nieuwe generatie in die gerenommeerde oogartsenpraktijk. Hij boorde het thema correctieve ingreep aan, mij erop wijzend dat dit helemaal geen gevaar inhield en dat dit een courante ingreep was. En zo geschiedde, mijn ogen werden in een esthetische gunstigere positie geplaatst. Alhoewel dit qua functionaliteit niets verbeterde, en de verandering me onbewust toch beinvloedde aangezien ik in die periode ondanks mijn gunstig attest verkoos economie-moderne talen te gaan doen in plaats van economie-wiskunde te vervolgen. Het leek me allemaal wat teveel te worden.Twee jaar later ging ik naar de Universiteit in Leuven om Economie te studeren. Wetende dat ik problemen heb met het verwerken van grote hoeveelheden leesmateriaal plande ik het aantal pagina’s minutieus zodat ik het toch allemaal door mijn zeer vernauwde ‘oogtrechter’ kon krijgen. Het leek zijn vruchten af te werpen en de examens verliepen vrij goed alhoewel andere facetten van mijn leven er wel onder leden en ik tijdens het tweede semester problemen begon op te merken. Ik begon bewust dubbel zicht te ervaren, concreet begon ik het tipje van mijn neus te zien. Panikerend ging ik terug naar mijn vertrouwde oogarts. Wat niet hielp zijn de lange wachttijden om een afspraak te bekomen… Bovendien stond hij volledig met zijn mond vol tanden, niet wetende wat aan te vangen. Hij stelde voor nog eens te opereren, hoewel hij niets kon garanderen. Ik stemde in, hopend op een snelle verlichting van mijn ongemak.

November 2008 werd ik voor de tweede keer geopereerd. Het resultaat was desastreus. Nu, in plaats van licht naar binnen stonden mijn ogen licht naar buiten, een totaal ongekende situatie voor mijn hersenen. Ik kon niet meer studeren zonder een oog af te dekken, wat verschrikkelijke migrainen opleverde. Op een of andere manier ben ik er toch ingeslaagd om de daaropvolgende examens in januari en juni te slagen. Constant pillen slikkend en de laatste paar dagen voor het examen wijn drinkend tegen de pijn en voor het examen zelf ook nog snel een glas om door het examen te geraken. Zonder twijfel was dit al de slechtste periode in mijn leven. Tegelijkertijd gingen we bij zowat elke specialist in Vlaanderen en Brussel op bezoek. De meesten zeiden dat opereren niet veel zou opleveren. Ook prismaglazen misten hun effect. Alleen een zekere dokter in Antwerpen geloofde dat hij de situatie enigzins kon verbeteren. In augustus 2009 liet ik hem toe mij te opereren, dit was mijn derde operatie. Nu flirten mijn ogen met de nul graden discrepantie als ik mijn +2.5 bril ophoud. Niettegenstaande heb ik nog steeds constant dubbel zicht. Maar als ik vrij goed uitgerust ben kan ik toch studeren zonder een oog af te plakken wat de hoofdpijnen toch tot een minimum beperkt. Wel heb ik nog blijvende kaakpijnen die verergeren op stresserende momenten, zoals doodnormale leesopdrachten…

In de zomer 2010 had ik voor het eerst tweede zit aan de universiteit. Studeren voor mij gaat niet zomaar vanzelf, dus als ik twee examenreeksen moet doorspartelen in 3 maanden tijd sla ik volledig tilt. Na een maand intensief studeren heb ik enkele maanden recuperatie nodig. Er is niets erger dan weten wat je moet doen, maar niet in staat zijn om het te doen ookal weet je dat je er normaalgezien wel in zou slagen. Hoe dan ook, deze crisis maakte mij wel wanhopig genoeg om zelf oplossingen te beginnen zoeken op internet. Ondertussen had ik al enige expertise op het vlak van strabisme dus zette ik mijn zoektocht in het Engels verder en stootte ik op visuele therapie. Ik las verder en bekeek enkele lezingen van Susan Barry op youtube. Opgelucht dat ik een mogelijke oplossing had gevonden bestelde ik haar boek ‘Fixing my gaze’ op Amazone. Deze ontdekking was uiteraard een positieve ontwikkeling maar legde ook bloot dat ik volledig onbekwaam was behandeld en dat het veel moeilijker zou zijn om hier nog bovenop te komen dan in het geval ik of eerder mijn ouders de juiste informatie hadden gekregen bij het begin. Ik ging op zoek naar Optometristen in Vlaanderen en ben nu in behandeling bij Centrum Beter Zien te Berchem sinds november 2010. Vooruitgang is geboekt op het vlak van het behouden van een stabiele blik, mijn ooghoek is verbeterd van 14 naar 8 en nu zelfs 4 graden. Ook heb ik beginnende fusie. Spijtiggenoeg heb ik mijn studies net niet kunnen afronden in vier jaar zoals het normale traject voorschrijft en blijft er nog een vak pending voor binnenkort. Wel besef ik meer een meer dat een normaal functioneren niet mogelijk zal zijn op korte termijn en ik oplossingen moet zoeken die mijn ogen (voorlopig) ontlasten. Ik ben serieus in het rood gegaan de voorbije jaren en indien ik beter wil worden moet ik de juiste stappen zetten in die richting en visuele therapie blijven volgen.

Waarom deze website?

Zoals blijkt uit mijn verhaal had mij veel leed bespaard kunnen blijven indien mijn ouders op een juiste manier geïnformeerd waren geweest op jongere leeftijd. Ook zou mijn persoonlijke en academische ontwikkeling veel vlotter verlopen zijn en had ik waarschijnlijk andere beslissingen genomen omdat ik meer had aangekund. Wat er ook van zij, over het verleden peinzen heeft geen zin. Wat ik wil bereiken met deze website is dat de informatie die ik zelf uit wanhoop ben beginnen zoeken in het Engels en omarmde omwille van de herkenbaarheid ook beschikbaar is in het Nederlands voor ouders van kinderen met binoculaire problemen. Er zijn reeds vele websites beschikbaar in het Nederlands over scheel zien, hoewel deze onvolledig zijn op het vlak van de nieuwe ontdekkingen inzake hersenplasticiteit en dus ook het potentieel van visuele therapie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*